โอ๊ยย เล่ายังๆ

วันก่อนออนเฟซบุ๊ค ไหลไปเจออันโทนด้วย

เรยนึกถึงเด็จพลี่เรยอะ

เน็ตนิมันย่อโลกจิงๆเรยโน๊ะ กิกิ

จ้า...ก้สู้เจ้ไม่ได้หรอก ของเค้าแรงจิงๆ 555

ยุด้วยกันแล้วจาเม้นหากานมัยเนี่ย
เจ๊!!!!!
สิ้นเดือนนี้เจอกันที่เดิม เวลาเดิม
น๊า ค๊า
มากมายยยยยยยยยยยยยย
ส่งรูปมาหัยเค๊าด้วยน๊าที่ถ่ายกันอะ

เขย่าๆๆ )))..) ) ตื่นได้แว๊วง่า

ขอเพียงเศษเวลาซักกะตี๊ดดด

ส่งรุปมาสักทีเถอะพ่อคู๊นน



พลางนั่งเก๊กสวยรอ ^^

Hi Pee Chai

Where are you?????

ดีจัง มีคนเหนว่าจิลเปนพุญิ๋งแระ ยะฮู้ ^^


ร้านคลองหกมันแซ่บจิงๆน๊า

คนดังมากินกันเพียบเรย

ไม่แพงด้วย

ไม่หร่อยให้โดนถีบแม่คัวเรยอะ

เจอร้านแซ่บแนวเน้ คิดถึงพี่ติ๊ก(ชิโร่)อิกริเนอะ

พี่ติ๊กโปรดของแซ่บบ ^oo^

พี่โอ๋ ทำไมปิดเครื่องอ่ะ หนูโทรหาสองวันแระอ่ะ

เด็จพลี่ประชุมตอน6โมงเยนเนี่ยนะ ^^?

เหมียนเด็จพ่อจิลเรยอ่า

6โมงไปประชุมแระ

ถือเหล้าขาว ฤเหล้าอะไรก็มิรุ ไปเป๊กนึง

เลิกประชุมทุ่มฟ่า แอ๋ๆ มาอาบน้ำนอน ละครหลังข่าวก็ไม่สนใจดู ^^



เม้ากะทั่งบิดา หุหุ

ก็ว่าจะพาเด็จพ่อไปรุจักหลวงปู่เหมียนกัน

เผื่อได้เจิมๆหัว เปนศิริมงคล


แร้วก็รอมายโปรดิวเซอร์คนเนี้ยยย

ว่างมะไหร่ไปเจิมๆกันน๊า เดวเลี้ยงร้านแซ่บคลอง6ด้วยดีมะ

แซ่บไป เหล่เดกราชภัฏไป บรือๆ ^^

มากมาย

ไรอะ...ไปนอนๆไปคุงคนโต

Have a nice night ^^, จิลไม่มีรุปพี่ชายแร้วอะ มันหายไปกะทอสับเคิ่งเก่า งิงิ

เด็กเยอะจิงๆนะเทอที่รักเค้ารอทั้งคีนเลย...แล้วไม่ไปหาเค้าล่ะเด๋วเค้าก้รดเก้อหรอกไม่ต้องกัวเค้าหึงนะ...เข้าใจอย่าได้แคร์

น่านจิเงียบกันไปหมดเลย แล้วคุณป๋าของน้องๆสบายดีนะคะ

แอบเปนห่วงอยุน๊า ^^,

miss you kaaa...

คิดถึงจังจ๊ะที่รัก
เมื่อคืนคอยพี่ที่งานพี่แจ็คทั้งคืนเรย...
จุ๊บ..จุ๊บ......

ปล.ถ้าจิลเขียนเริ่งมายโปรดิวเซอร์กับทราฟฟิกคอนเนอร์ทิร๊ากก

จิลต้องยืมรุปพี่ชายสักรุปริล่ะ อุอุ

วะฮะฮ่า มีรุปอันโทนมาประกอบกานเม้าด้วย จิงไม่ได้ตั้งใจเขียนเม้าอันโทนเรยนะ แค่จะเขียนบันทึกว่าไมเราป่วยบ่อยจัง อาวรุปอันโทนมาให้ดู เพื่อนึกไม่ออกว่า สรีระอันโทนเซะซี่แค่หนายยย ^00^

ป่วยอะ -"-

โรคกะเพาะนี่มันไม่มีกานหายขาดหรอ?

เปนมาจะ7ปีแร้น

จำได้ว่า.. ปี2000 ปวดท้องวันเว้นวันเรยนะ แต่ก็ไม่เคยขาดเรียน

(เปนเพราะรักเรียน ฤอยากออกไปข้างนอก เพราะทิบ้านไม่รัก ก็ไม่ทราบแน่ชัด)



ตอนทำ MAX ก็ไม่เคยขาดงานเรยนะ

ตอนหัวค่ำ เริ่มปวดท้องนิดๆ ก็ยังมา

แอบพักก็ไม่ได้ จำได้ว่าวันนั้นต้องโฟนอินสายศิลปินคุยเรื่องเอนทราน

พอตี2 ปวดมากๆ สุดทนน้ำตาไหลพราก ปวดหนักฟ่าเดิม -"-



"กลับก่อนนะคับพี่" (พีเจอันโทนลากลับหลังจากจัดรายการเสด)

จิลยกมือปรางบ๊ายบาย แต่เหมือนปรางโปรดสัด

อันโทนเรยถามว่า "ยังไม่หายหรอ?"



คาดว่ายาจิลคงหมดอายุ กินไปตั้งนานแร้วก็ยังไม่หาย

"ที่รถผมมีไทลินอล เอามั้ยพี่?"

ไทลินอลเนี่ยนะ??



"ลงไปหยิบทิรถผมดิ"

เอ่อ.. อันโทนคะ

ขนาดนั่งหลังตรง อิฉันยังทำไม่ได้ ปวดท้องไส้จะขาดค่ะ ไม่ได้ปวดหัวสิว

"งั้นเดวผมไปอาวมาให้"

อันโทนเดินจากไปพร้อมไขมัน1000แครอรี่



จิลเริ่มทำงานต่อ ต้องFax รายชื่อผู้โชคดีไปร้านดอกไม้อะไรนี่แหละ ให้ทันคืนเน้

.. จากสตู สู่ออฟฟิตMax ใกล้แค่ตูด

แต่จิลใช้ความเร็วประมาณ 1กิโลเมตร ต่อ 2วัน

คลานๆ หยุดๆ



ถ้าอาวเทปวงจรปิดมาดูจะพบผีจูออน เดินๆ คลานๆ

เซไปซ้าย นั่งพัก

เซไปขวานอนพัก



ขณะนั้น ตี2ฟ่า เปนเวลาที่มนุดหลับสนิดที่สุด

แต่ด้วยเกียรติยศของซิเคียวริตี้ผู้องอาด

เค้าสามาดเบิกตาจากกานหลับยามขึ้นมาถามจิลว่า

"แกจะมาเร่นอะไรตอนตี2แบบเน้"

เกรงใจจัง.. คนจะหลับจะนอน!!?



(คือว่า.. จะออกจากสตูที ต้องวิงวอน รปภ.หน้าสตู ให้เปิดประตูให้
สเตปแยะมาก เสมือนคุกบางขวาง)



กายละเอียดจิลไปถึงเครื่องFaxนานแร้ว

แต่กายหยาบจิลเพิ่งมาถึงเมื่อสักครู่

จิลทรุดตัวลงนั่งกับพื้น

สักพักเหนโพล่าแบร์ หมีขาวยักษ์ เดินไปมาเหมือนหาอะไรบางอย่าง

ที่แท้.. ก็อันโทน(น้อยๆ*)แห่งสกายไฮคนเน้นี่เอง
(โปดทำเสียงทุ้มๆ ต่ำๆ ประกอบคำในวงเล็บ จะได้อรรถรสในการเหน็บแหนมอิก12.4ไมโครกรัม)



อุส่าเดินตามหาศพจิลอยุตั้งนาน เพื่อจะอาวยามาให้

พอเสดธุระ อันโทนก็กลับสู่ป่าไป

ปล.รักอันโทน สงสารอันโทน อย่าซื้ออันโทนมาเลี้ยง



อย่าบอกอันโทนนะว่าจิลเม้าท์

เพาะมีครั้งนึงเคยแซวพุงหลามๆของเค้าไว้

เค้าตั้งกาด ฟาดงวง ฟาดงา ทำท่าจะตีเข่าจิล

พลางบอกความผันเมื่อครั้งยังเยาว์วัยว่า..

"ผมอยากเปนสมรักคำสิงห์ฮับ" ^^"



ตัดภาพกลับมาในสตู

วันนั้นหนุ่มมาจัดแทนพี่เซน

แระนี่เปนกานจัดรายกานที่นี่เปนวันแรกของหนุ่ม

มาถึงก็เจอจิลป่วยเรย

แต่หนุ่มใจดีมาก ให้จิลไปพัก

จิลจึงเลือกโลเกชั่นทิเหมาะสม

นอนคุ้ดคู้อยุใต้โต๊ะทิรันจวนไปด้วยกลิ่นลาเวนเดอร์จากรองเท้า

แระกลิ่นอับเต่าทิหมักหมมกะผ้าห่ม



ตี3+กลิ่นรองเท้า+เสียงนุ่มๆของพีเจหนุ่ม

เข้ากันมากค่ะ (__")



10ชม.ที่ยาวนานผ่านไป

อากานปวดท้องก็ไม่ทุเลา

อดทนนั่งกัดฟันกรอดๆ

เลิกงาน ถึงบ้านก็ 8โมงเช้าพอดี

ต่อมรับรู้ของจิลไม่ทำงานแร้ว

จิลล้มตัวลงนอนทั้งที่เป้ยังคาหลัง ถุงเท้าก็ไม่ถอด

เผลอหลับไป2ชม. ก็ต้องสะดุ้งตื่นอีก

เพาะได้ยินเสียงเหมือนรถขยะมาฟ่ำที่หน้าบ้าน



แร้วสังเกตตัวเองพบว่าหายปวดท้องแร้วนี่หว่า

มันทำให้จิลตระหนักว่า ไม่ว่าจะกินยาอะไร ของใค

ฤแม้แต่ยาของ แพทย์หญิง คุนหญิงอันโทน

ถ้าไม่นอนพักบ้างอากานก็ไม่ทุเลา